All day crazy !

     

       เคยใหม ?  เวลาที่ตื่นมาแต่เช้าแล้วโดนบ่น นี่แหละโดนทั้งวัน วันนี้มันเปงวันอารายของมัน
คุยกับใครเป็นต้องเจอบ่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆทั้งวัน ตั้งแต่เช้า-จนเย็น...เซ็งโคตร

        เห้ย....อายุก็ไม่ใช่น้อยแล้วนะ  ในสายตาคนรอบข้างทำไมยังมองเราเป็นเด็กไม่รู้จักโตซักที
ทั้งๆที่เราพยายามอยากจะทำบางอย่างให้ดีที่สุด แต่สุดท้ายก็ยังไม่ดีที่สุดสำหรับคนรอบข้างอยู่ดี
แล้วไง สุดท้ายก็ทำอะไรไม่เป็น มันไม่ต่างอะไรกับเด็กกะโปโลคนนึง ที่ไม่สามารถจะมีสิทธิ์ใช้
มันสมองอันน้อยนิดของตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย...รายฟ๊ะ !


        เราก็รู้ว่ามีหลายคนรู้สึกเหมือนเรา...แต่ก็เอาเหอะวันนี้ขอใช้บล็อคนี้ออกมาระบายความรู้สึกซักหน่อย เด่วก็คงจะดีขึ้น คงไม่ผิดเพราะนี่เป็นไดอารี่ ส่วนตัวนี่นา...เนอะว่าใหม ?

        เห้อ...ค่อยโล่งหน่อยอ่ะ

นิ่งๆเนียนๆ ตามประสาพี่ชาย ( ตรูละเซ็ง ) ตอน 2

    วันนี้นึกครึ้ม..หลังจากไปส่งคุณโดม คุณเอ้ คุณ GreenLM แล้วบังเอิ๊ญ จะต้องผ่านสะพานข้ามคลองเล็กๆ แล้วมันมีกลุ่มสุนัขอยู่ 4 ตัว ซึ่งสภาพหิวโซ ประมาณหุ่นนางแบบกันเลยทีเดียว ! คิดในใจว่าเอาวะพรุ่งนี้จะชวนพี่ชายเอาข้าวมาให้กินวันรุ่งขึ้น

     และเมื่อถึงเวลาเอาข้าวมาให้หมา...แบมก็นั่งโฟมเป็นคุณนายตามปกติ ซึ่งพี่ชายก็เดินลากโฟมเป็นปกติโหยเอาข้าวไปให้แทบจะไม่ต้องตักไปวางให้กินเลย พี่เค้าเอาปากมารอที่ตะหลิว ประมาณว่าหยอดเข้าปากตรูเลยก็ได้!!!!

    เรื่องมันไม่ระทึกเท่า...ตอนขากลับโห้ยยยยย  เราก็นั่งชิว ลมเย็น โยกไป โยกมา  ปล่อยอารมณ์ไปตามน้ำหวิวๆ แต่อีพี่ชายเจ้ากรรม มันทำอารมณ์สะดุดซะนี่ หันมาทำหน้านิ่งๆ เนียนๆ แล้วพูดว่า "แบมดูงูสิ่" โหยอีบ้า !! จาเรียกตรูทามมัยวะ  ถ้าไม่เรียกก็จะไม่เห็น เมื่อไม่เห็นก็จะไม่คิดไรไง...นี่มีการสะกิดเรียกให้ดู แล้วขอโทษนะ แทนที่งูว่ายน้ำผ่านหน้าแล้วคุณชายจะหยุดเดิน ปล่าวเล๊ย ! ยังเดินตรงไปหามัน โอ ! แม่เจ้า บ้าไปแล้ว อีเรานี่นั่งตัวสั่นยังกะคนเป็นไข้ แต่พี่เรากลับเดินลากไปหามัน !

    แล้วอีกเช่นเคย ทำหน้านิ่งๆ น้ำเสียงเรียบๆ แล้วพูดว่า "เราไม่ทำเค้า เค้าก็ไม่ทำเรา เค้าตัวเล็กกว่าเรา เค้าต้องกลัวเราสิ่ " นั่งนึกในใจโอ๊ย มรึงจะมาเป็นพ่อพระอะไรตอนนี้วะ ! แล้วก็ยังลากเราต่อไปจนผ่านมันไปจนได้ สุดท้ายถึงบ้าน วิ่งเข้าห้องน้ำก่อนเลยแบบว่ากลัวจนฉี่จะราดอ่ะ หุหุ  วันนี้ระทึกโคตรอ่ะ

มาเขียนไว้ให้อ่านก่อนไป กำแพงเพชร ค่ะ

ยานอนหลับ...กระชากวิญญาณ ( ตัวขึ้เกียจ ) ตอน คืนวันฮาโลวีน

      ตั้งใจว่าจะทำบล็อกกับเค้ามาตั้งนาน  แต่ด้วยงานเยอะบวกความขี้เกียจก็เลยไม่ได้เริ่มซักที วันนี้ถือเป็นฤกษ์ดีวันที่ 31 ตุลาคม 2554 ( วันฮาโลวีน 555 อดเที่ยวอ่ะ ) เริ่มดีกว่าเบื่อตัวเองพูดมากเกินไป

      เมื่อเช้าตื่นขึ้นมาตอน 8.30 น.เป็นปกติ( ช่วงน้ำท่วม ) แต่ความรู้สึกกลับไม่ปกติเหมือนทุกวัน มันบอกไม่ถูกอารมณ์ เหมือนคนจิตตก ความคิดมันกระเจิดกระเจิงบอกไม่ถูก มองตัวเองบนที่นอน ได้แต่ถามตัวเองว่า " ชีวิตฉันจะเป็นอย่างนี้อีกนานใหม ? " คนมันเคยไปนั่นมานี่  เคยทำงาน  เคยคุยกับผู้คน แล้ววันนี้ ! ทำไมชีวิตอยู่แต่บนบ้านและบนที่นอนมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้ว โอ้แม่เจ้า ! จะบ้าตาย


      ตัดสินใจกินยานอนหลับไปอีก 2 เม็ด เพราะอยากให้มันหลับๆไปให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ตื่นมาอีกทีก็มืดแล้วก็จะได้ถึงเวลานอน  อารมณ์นี้อยากให้เวลามันผ่านไปเร็วๆ เพราะเบื่อกับการติดเกาะเป็นอย่างมาก คนเคยพูด เคยคุย เคยไปไหนมาไหนคล่องตัว แล้ววันนี้สิ่เกิดไรขึ้นกับฉันวะ !
 
      หลังจากสลบไสลด้วยฤทธิยา ตื่นมางัวเงีย นั่งบนที่นอน ( อีกนั่นแหละ ) แต่รอบนี้มาแปลกแฮะ ! ความรู้สึกหลังจากตื่นขึ้นมาตอนบ่ายสองโมง อยู่ๆความคิดมันเป็นบวก เพราะมานั่งทบทวนดูทำไมเราถึงไม่ทำเวลาช่วงน้ำท่วมให้เป็นประโยชน์ ไม่รอช้ารีบอาบน้ำให้ตาแจ้ง กินข้าวให้มีแรงแล้วเริ่มตั้งหน้า ตั้งตา ทำ SEO เว็บตัวเองทั้ง 3 เว็บ เพราะมาเช็คอันดับเริ่มถดถอย ! ไม่ได้การหูตาแหกขึ้นมาทันที  และนั่งทำงานทั้งวัน ซึ่งมันก็ช่วยคลายความเครียดออกไปได้มาก ไม่ทำให้แบมฟุ้งซ่าน และดีซะอีกที่เราใช้เวลาช่วงนี้ในการทำเว็บ เพราะมันทำให้มีสมาธิมาก ไม่ต้องคอยรับโทรศัทพ์จากที่ทำงาน ไม่ต้องคอยตอบคำถามลูกค้า ไม่ต้องเสียเงินไปไหนมาไหน และก็อีกสารพัดสารเพจะทำให้เสียประสาท

    แต่แบมก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่น้ำมันจะลดลง...แต่ที่แน่ๆวันนี้นั่งทำงานทั้งวันและดีใจที่มีเพื่อนๆพี่ๆในไทยเสียวคอยโทรหาให้กำลังใจกันสุดฤทธิ์ ก็อยากจะบอกว่าขอบคุณทุกคนมากๆค่ะที่คอยอยู่เป็นเพื่อนกันไม่ทิ้งกันถึงแม้ว่าแต่ละคนจะเจอเหตุการณ์วิกฤตินี้เหมือนกัน แบมเชื่อว่าไม่นานมันจะผ่านพ้นไปด้วยดี