เคยใหม ? เวลาที่ตื่นมาแต่เช้าแล้วโดนบ่น นี่แหละโดนทั้งวัน วันนี้มันเปงวันอารายของมัน
คุยกับใครเป็นต้องเจอบ่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆทั้งวัน ตั้งแต่เช้า-จนเย็น...เซ็งโคตร
เห้ย....อายุก็ไม่ใช่น้อยแล้วนะ ในสายตาคนรอบข้างทำไมยังมองเราเป็นเด็กไม่รู้จักโตซักที
ทั้งๆที่เราพยายามอยากจะทำบางอย่างให้ดีที่สุด แต่สุดท้ายก็ยังไม่ดีที่สุดสำหรับคนรอบข้างอยู่ดี
แล้วไง สุดท้ายก็ทำอะไรไม่เป็น มันไม่ต่างอะไรกับเด็กกะโปโลคนนึง ที่ไม่สามารถจะมีสิทธิ์ใช้
มันสมองอันน้อยนิดของตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย...รายฟ๊ะ !
เราก็รู้ว่ามีหลายคนรู้สึกเหมือนเรา...แต่ก็เอาเหอะวันนี้ขอใช้บล็อคนี้ออกมาระบายความรู้สึกซักหน่อย เด่วก็คงจะดีขึ้น คงไม่ผิดเพราะนี่เป็นไดอารี่ ส่วนตัวนี่นา...เนอะว่าใหม ?
เห้อ...ค่อยโล่งหน่อยอ่ะ
